Dram severleri buraya alalım lütfen. Akıcı, samimi ve muhteşem tasvirleriyle sizi içine çeken bir roman. Her şeyden sıkıldım, kısa süreliğine de olsa bambaşka bir dünyaya dalmak istiyorum diyorsanız bu kitabı tercih edebilirsiniz.
‘Mutlu son var mı?’ derseniz, ‘Neye göre, kime göre?’ derim. Savaşın en çaresiz anlarını, gençliğin çılgınlıklarını, aşkı ve sevgiyi, kendini bulmayı ve özgür bırakabilmeyi, affetmeyi, cesareti, hayır diyebilmenin huzurunu, özür dileyebilmeyi ve daha nicelerini bulabilirsiniz bu romanda.
Kendinizi romanın akışına kaptırmaktan alamaz, okurken dinlenebilir ve belki de benim gibi silkelenip, kendinize gelip, yapmayı bıraktığınız bir hobinize tekrar geri dönecek cesareti bulabileceğiniz bir cümle yakalarsınız. İşte bana yazmayı neden sevdiğimi tekrar hatırlatan ve beni cesaretlendiren cümlenin alıntısını paylaşıyorum. Belki sizin için de bir anlamı olur ya da kendi cümlenizi bulmanız için içinizde minik kıpırtılar oluşmasını sağlar.
“.. yakın zamana dek birilerinin ruhuna mürekkeple dokunmanın ne derece mutluluk verici olduğunu unutmuştu.”
Sevgiyle kalın.
BirC 